دنیای قشنگ بردیا...

به نام خدا... به خاطر تعطیلی روز شنبه تصمیم گرفتیم بریم به زادگاه مامان بزرگها و بابا بزرگهای بردیا... تا هم یه آب و هوایی عوض کنیم هم از طبیعت زمستونی همدان لذت ببریم... بار و بندیل  بردیا (شامل تمام لباسهای زمستونی بردیا و انواع غذاهای کمکی فریز شده) رو بستیم و راهی شدیم... اینجا: گردنه ی آوج...   صبح روز شنبه...   واااااااااااااااااای  هوا بس نا جوانمردانه سرد بود انقدر سرد که بردیا فقط از پشت شیشه برف رو تماشا میکرد.... ولی بعد از کلی شال و کلاه کردن بردیا رفت حیاط... بردیا و مامانش در سرمای ١٠درجه زیر صفر همدان نفس کز گرمگاه سینه می آید برون ابری ...

به نام خدا بردیا جوم ...الان ٧ ماه و ١٨ روز از عمر نازنینت میگذره...   جییییییییییییغ میکشی... وقتی چیزی رو از دستت بگیرم ... وقتی بابا بغلت نکن... وقتی گرمت باشه... وقتی خوابت میاد و با خوابیدن مقابله میکنی... وقتی تو ماشین یه طوری بغلت کنم که جایی رو نبینه... وقتی رو تختت دمر بیوفتی و نتونی خودتو نجات بدی(تنبل خان یه تکونی بخور پسرکم)...وقتی از تاپ بازی خسته شدی.... مامان باید کارو زندگی رو تعطیل کنه تا با تو دالی موشه بازی کنه... ١ بار ١٠ بار ٢٠ بار.. اصلا تکراری نمیشه برات... به نصیحتای من که تو پست قبل گذاشتم ابدا توجه نکردی... همچنان مو میکشی... گوشواره و جدیدا گردن...

به نام خدا چقدر این روزها روزهای دل چسبیه... بردیا خودشو میندازه تو بغل مامانش... همش غر میزنه که مامان بیا بشین پیشم... اگه چند ساعت مامانشو نبینه دلش براش تنگ میشه... ولی عزیز دلم.... چند تا نصیحت مادرانه برات دارم...   البته به امید خدا وقتی بزرگ بشی و این وبلاگ رو بخونی این نصیحتا به دردت نمیخوره ولی بذار من یه کم مامان بازی در بیارم... لطفا انقدر موهای مامان رو نکش... نکن.... دوست داری مامانت کچل باشه پسرم؟؟ بی زحمت دست به گوشواره های من نزن... گوشم رو زخم کردی انقدر که یه هو حمله کردی و گوشوارمو کندی و پرتاب کردی... خسته شدم انقدر دنبال گوشواره گشتم( من باید همیشه گوشواره تو گوشم باشه در غیر این صورت گ...

              بردیا جونم یادت نره که:                                          با توام دیگر ز دردی بیم نیست....        هست اگر جز درد خوشبختیم نیست                           چند تا هم عکس میذارم برای خالی نبودن عربضه &nbs...

به نام خدا... چشم گذاشتیم رو هم ٧ ماه گذشت... میگن ٧ عدد مقدسیه...همیشه میگن هفت دریا... هفت آسمون...  ٧ توی نجوم خانه ی آرزوهاست... آرزوی من تویی.. نفسم تویی... دارو ندارم تویی... انگار هفت ماهگی یه پرش بوده برات... شیطونکمم... ٧ ماهگیت مبارک                                       عاشق اسباب بازی شدی... اونم همشون با هم... یه جا... اینو بزنی.. اونو پرتاب کنی.. بابا که میاد خونه میخوای پرواز کنی از خوشحالی... انقدر بال با...

به نام خدا... گل پسرم...بردیا جونم... دیشب یعنی چند ساعت پیش شب یلدا بود...     در اصل اولین شب یلدای تو...اولین سالی که گل پسرمون هم پیشمون بود تا گرمی محفلمون چند برابر بشه ... پارسال روز ٣٠ آذر ماه برای اولین بار توی مطب خانم دکتر صدای قلب خوشگلت که مثل گنجشک میزد رو شنیدم... خدا رو شاکرم که امسال پسر شکموی ما در کنارمونه و البته ما رو در خوردن خوراکی های خوشمزه ی امشب همراهی میکنه.. . من و بابایی هم تصمیم گرفتیم که هم خونه ی مامان و بابای من باشیم و در کنار دایی ها و خاله ها و هم در جمع خانواده ی بابایی... که البته به دو تا مهمونی به موقع رسیدیم... تو هم که امشب اصلا میل به خوابیدن نداشتی عز...

                                                                             اگر فرصت داشتم... اگر فرصت داشتم دوباره کودکم را بزرگ کنم ... به جای آنکه انگشت اشاره ام را به طرف او بگیرم در کنارش انگشتانم را در رنگ فرو می بردم و برایش نقاشی میکردم... اگر فرصت داشتم...

به نام خدا... گل پسرم... تاج سرم... عزیز دلم... در گذشته های نه چندان دور خیلی شعرهای حافظ و میخوندم... خیلی با شعرهاش مانوس بودم و تقریبا هنوز هم هستم... شاید به خاطر اینکه از وقتی بچه بودم میدیدم که بابابزرگ همیشه داره کتاب میخونه و بیشتر از همه دیوان حافظ... راستش برای انتخاب اسمت تفالی به حافظ زدم  و اسم زیبای شهریار اومد... ولی به دلایلی تصویب نشد که شهریار باشی و حالا هم به نظر من قشنگترین اسم دنیا رو داری... اینا همه مقدمه ای بود تا این بیت رو که به نظرم از قشنگترین ابیات حافظ هست رو تقدیم به تو کنم با تمام وجودم:               &nb...

به نام خدا.... بردیای ما هر روز شیرین تر و دلبر تر و شیطونتر میشه... نیمه ی اول هفت ماهگی به روایت تصویر...                                فونت زيبا ساز بعد از تمرین زیاد و ورزیده شدن عضلات ران و کمر و شکم بالاخره انگشت پای بردیا به دهنش رسید...                               بردی...